rozenkleur en maneschijn

Ik weet niet hoe ik er op ben gekomen, maar de titel van vandaag heeft een dubbele betekenis.

Rozenkleur gaat over de kleur van mijn lippen zaterdagavond, rood. Maneschijn omdat ik in dit berichtje ga vertellen over mijn zaterdagavond, jullie weten allemaal dat 's avonds de maan tevoorschijn komt (hoewel ik betwijfel of hij niet achter de wolken verstopt zat).
Ik was al best zenuwachtig voor mijn ontmoeting met Ida zaterdagmiddag, maar die zenuwen vielen in het niet bij de zenuwen die ik voor zaterdagavond had, voor het feestje waar ik heen ging. Maar omdat het 's middags zo gezellig was geweest met Ida en omdat ik dacht dat het toch eigenlijk niks uitmaakte wat ze van me vonden (ik bedoel, als ze niet aardig waren dan hoefde ik ze gewoon nooit meer te zien) viel het uiteindelijk wel mee.
We kwamen bij elkaar in een soort discotheek/pub waar al een aantal au-pairs om een grote tafel heen zaten. Er zat niet echt sfeer in: de helft kende elkaar niet en iedereen was constant aan het lopen. Toen ik tegen de meisjes naast me ging praten werd het wel oké. Ik had niet verwacht dat ik nog echt met een heel goed gevoel op de avond terug ging kijken tot we met z'n vieren naar club Dukes gingen. Mareike (Duitsland), Gemma (Nederland), Ida (Zweden) en ik. Het was al heel gezellig maar toen er nog andere au-pairs bij kwamen werd het nóg leuker. Ik had niet verwacht dat je het met meiden die je zo slecht kent en waarmee je normaal niet om zou gaan zo gezellig kunt hebben. Maar aan de andere kant is het wel logisch: iedereen zit in het zelfde schuitje, iedereen wil mensen ontmoeten om leuke dingen mee te doen, iedereen wil een leuke tijd hebben hier.
Je zou denken dat je het helemaal niet kon zien aan ons dat we een groepje 'buitenstaanders' waren, maar dat was dus wel zo. Wij zagen er namelijk fatsoenlijk gekleed uit, en de Britse meiden niet. Ze droegen rokjes die net hun achterwerk bedekten en liepen op hakken (of, aan het eind van de avond, op blote voeten) waar ik niet graag een hele avond op zou staan. Dit ging allemaal gepaard met blote benen en een dikke laag make-up. Ik vroeg me eventjes af of ik nog wel in Engeland was (in de winter nota bene!).

Ook zul je bij de titel meteen denken aan de uitspraak 'rozengeur en maneschijn', die 'volkomen geluk' betekent. Mijn geluk hier is niet volkomen. Ik heb me afgevraagd of het allemaal wel goed zal gaan het komende half jaar, of ik het hier zo lang zou volhouden, of ik niet een ander soort gezin had gewild. Heel veel dingen zijn natuurlijk anders dan dat ze thuis zijn, en op sommige dagen denk je gewoon veel aan deze dingen.
Gesprekken met andere au-pairs doen me realiseren hoe goed ik het getroffen heb. Niet alleen word ik niet overladen met werk (wat anderen dus wel worden, sommigen moeten alles strijken, zelfs de pyjama's van de kinderen!) waardoor ik mijn eigen ding kan doen, maar ook zijn de kindjes heel leuk en de ouders heel aardig. Birte vroeg zich af waarom ik nog niet in Londen geweest ben, dus daar zal ik binnenkort maar eens heen gaan ;)
Als het weer nog een beetje gaat meewerken ben ik goed op weg naar mijn 'rozengeur en maneschijn' voor het komende half jaar.